De muzieksamensteller van Grey's Anatomy weet heel erg goed waar hij/zij mee bezig is. De songs die in de reeks passeren slaan stuk voor stuk de nagel op de kop. En, geef toe, het lijstje is indrukwekkend: 'The Fray - How To Save A Life', 'Snow Patrol - Chasing Cars', 'Damien Rice - 9 crimes', 'Tegan and Sara - Where Does The Good Go?', 'Way Out West - Don't Forget Me', 'Michael Stipe & Chris Martin - In The Sun', 'Beck - Think I'm In Love', ...

SPOILER ALERT: sommige clips bij bovenstaande songs onthullen meer dan je (nu) misschien wil weten/zien!

En Mc Dreamy... tja...

Het is officieel: ik haak af wat Idool 2007 betreft.
Dé winnares is er net uitgestemd.
Kim, you rule, babe!
Let's hear it for the girl!

Al komt Dean ook wel aardig uit de hoek.

Hij heeft (nog maar eens) een nieuw kapsel.

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Savage Garden?


Truly Madly Deeply


Affirmation: "I believe that junk food tastes so good, because it's bad for you."

Els heeft onderstaande column ongeveer een half jaar geleden geschreven.
En ik ontdekte net - tot mijn grote schaamte - dat ik hem nog niet gepubliceerd heb.

Ik ben nooit echt fan geweest van Bart Peeters. Ik word nerveus van die mens. Maar op zijn nieuwste plaat staat een nummer dat me misschien wel van gedacht kan doen veranderen. Groot zijn in iets kleins. Dat wil ik namelijk ook. Al mijn hele leven lang. Uitblinken in iets. Het maakt op zich niet zoveel uit in wat, maar ik wil ergens de beste in zijn. En als dat niet kan, toch minstens uitzonderlijk goed.

In mijn kinderjaren kon ik echt een ettertje zijn als het op spelletjes of kwissen aan kwam. Ik moest en zou winnen. En als ik dat niet deed, werd me wel eens verweten dat ik een slechte verliezer was. Ik ben het daar zelf nog altijd niet mee eens. Als ik niet verdiende te winnen, vond ik het ook niet erg om te verliezen. Maar als het spel oneerlijk verliep of ik verloor door pech, dan kon ik inderdaad ziedend zijn.

Intussen ben ik gelukkig wel wat rustiger geworden. Maar die drang om boven de massa uit te stijgen, is er nog altijd. Ik kan er doodongelukkig over zijn. Ik weet dat het ondankbaar is, want God of mijn genen hebben me heel wat talenten geschonken. Veel meer dan sommige anderen gegund is. En toch blijf ik vinden dat er meer in mij moet zitten. Dat ik er ooit in moet slagen om de wereld te verbazen met een uniek kunstje.

Ik heb het er geregeld over met de mensen om me heen. En die gesprekken draaien altijd op hetzelfde uit. Iedereen in mijn omgeving schijnt me te bewonderen of te benijden om mijn veelzijdigheid. Maar die veelzijdigheid is net waar ik zo’n hekel aan heb. Want ze maakt het mij onmogelijk om te schitteren in dat ene wat anderen niet kunnen.

Ja, ik ben slim. Maar ik zal nooit de Nobelprijs chemie winnen. Ja, ik kan zingen. Maar meer dan toon houden, is het niet. Ja, ik kan schrijven. Maar ik zal nooit de debuutprijs winnen. Al was het maar omdat dat debuut al een jaar op mijn computer staat te verrotten, omdat het me ontbreekt aan de moed om het laatste hoofdstuk te schrijven. Ja, ik kan mensen aan het lachen brengen. Maar mijn stand-up comedy zal nooit de planken halen.

Ik ben een goeie nieuwslezeres. Maar alleen al op mijn eigen redactie zijn er zeker drie betere. Verslag uitbrengen is mijn tweede natuur, maar ik zal het nooit tot sterreporter schoppen. Mijn ellebogen zijn niet meedogenloos genoeg. Ik kan een nieuwsbulletin maken, maar ik heb niet het geduld en de nauwgezetheid van een perfecte eindredacteur.

Meestal komt het hier op neer: als er een gat valt, dan spring ik er in. Maar ik ben en blijf “de Superreserve”. Niet minder, maar zeker ook niet meer. En ja, dat frustreert mij! Want ik wil eerste keus zijn! Zelfs in relaties lijkt het mijn lot om de eeuwige “Number Two” te zijn. En daar bestaan misschien mooie liedjes over, maar trust me, het is een klotebaan!

Weinig mensen hebben me dan ook gelukkiger gemaakt dan de vriend die me vorige week, na een lachstuip van een half uur, zei: “Ik ken niemand anders die zich zonder vragen te stellen en met zoveel overtuiging in deze strijd zou werpen.” Hij had het over de verbetenheid, het lichamelijke bochtenwerk en de blindheid voor hygiënische bezwaren, waarmee ik –op zijn verzoek voor alle duidelijkheid- trachtte te achterhalen welke klamme geur er in zijn bed was gekropen.

Om geen misverstanden te creëren: neen, ik ben niet blij omdat ik de beste “Sherlock Holmes voor vreemde sexgeurtjes” ben. Maar omdat ik iemand ben die zich perfect in die rol kan inleven. Ik ben misschien niet de best mogelijke vriendin. Maar toch minstens een uitzonderlijk goeie.

Als in 1 dag tijd 4 verschillende mensen me vragen wanneer ik me nog eens tot de wereldwijde webwereld ga richten, dan zie ik daar niet meteen een complottheorie in, maar eerder een gezond teken dat het hoog tijd wordt dat ik de hongerigen voed.

Ik weet het: schaam op mij.
Ik heb jullie verwaarloosd.

En ik neem aan dat ik dat maar op 1 manier goed kan maken: hier weer wat vaker posten.
Hoor ik daar champagnekurken knallen?
Ach, het hoeft niet altijd nieuwjaar te zijn om aan goeie voornemens te beginnen.

De slogan op het einde vrij vertaald: "je hoeft echt niet zo stoer te zijn".

En nu we het toch over spots met Madonna hebben.
In 2003 deed ze het nog met GAP.

En deze parodie van French & Saunders blijf ik knap vinden.

De nieuwe H&M-spot (director's cut).

Don’t have sex with your ex. Goede raad die we allemaal al eens hebben gegeven, gekregen en genegeerd. Meestal met desastreuze gevolgen en de belofte aan onszelf dat het nooit, maar dan ook nooit meer, zal gebeuren. Om Samantha uit Sex and the City te citeren: “Sex with an ex can be depressing. If it’s good, you don’t have it anymore. If it’s bad, you just had sex with an ex.”

Als zelfs sexperte Samantha er weinig heil in ziet, zouden we de zaak beter meteen klasseren, me dunkt. Maar blijkbaar is dat meer dan we van de wereldbevolking kunnen verwachten. Want het s-EX-vraagstuk houdt ons met zijn allen al enkele millenia bezig en zal het wellicht ook nog enkele millenia blijven doen. Het maakt niet uit hoeveel slechte ervaringen je op een rijtje zet of hoe moeilijk het zoeken is naar iemand die er niet bekaaid vanaf gekomen is. Sommige dingen willen we liever niet leren. Of in elk geval liefst zo snel mogelijk weer vergeten.

Vreemd. Want als we realistisch zijn, weten we diep vanbinnen heus wel dat het zelden of nooit een goed idee is. En toch gaat ieder van ons het op een bepaald moment op zijn minst overwegen, maakt een lijstje met voor- en nadelen en vindt desnoods wel een niet zo sluitend excuus om het tòch te doen. Vlees is zwak en bloed kookt soms sneller dan we het verstandelijk zouden willen.

Als het dan toch in de sterren staat dat we uiteindelijk niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk door de knieën gaan, kunnen we mijns inziens beter stoppen met rookgordijnen optrekken en eerder kiezen voor schadebeperking. Misschien hebben we met zijn allen veel meer aan een aantal vuistregels dan aan een preek die we al 100 keer hebben gehoord maar waar we als het er op aan komt, nooit naar luisteren.

Voorzorgsmaatregelen dus. Hier zijn de mijne. Doe het niet te snel na de breuk. Om zware kwetsuren te vermijden, zou in de wet moeten worden opgenomen dat er op geslachtsgemeenschap met een ex minstens een moratorium van 3 jaar moet in acht genomen worden. Maar omdat het nog wel even kan duren eer dat Koninklijk Besluit in het Staatsblad verschijnt, vertaal ik het als volgt: als je niet over hem heen bent, begin er dan niet aan. Hoe sterk je ook dénkt te zijn, je maakt jezelf wat wijs.

Doe het niet omwille van één of ander diep gevoelen dat je tracht kwijt te raken. Niet omdat je hoopt dat het terug goedkomt, niet uit heimwee, niet omdat je wraak wil nemen, niet om zijn nieuw lief te pesten, niet om je zelfbeeld op te krikken, niet omdat je denkt dat je je achteraf beter zal voelen. Want in het beste geval zal je helemaal niks voelen. Doe het alleen uit lust, als tijdverdrijf of for old time’s sake.

En dan het belangrijkste. Doe het alleen met die ex van wie je zeker weet dat hij nog altijd even lekker is en bij wie enkele extra jaren ervaring het mogelijk nog beter hebben gemaakt. Ik meen het. Als je dan toch zondigt, zorg er dan voor dat het de moeite is. Je haalt je sowieso onvoorziene problemen op de hals. En commentaar en kopzorgen en een schuldgevoel. En er kan echt niks goeds van komen. Maak dus op zijn minst dat je er zélf goed van komt.

Soms kan je de lente al een beetje ruiken...
Zeker als je op je buik in het gras ligt.

Sommige mensen zouden permanent in hun keuken opgesloten moeten worden...

"In den Aldi hebben ze verdomd lekkere Comté!"

Wanneer gaan we nog eens picknicken in Parijs, E. & E.?

Heb je soms ook het gevoel dat bepaalde songs je achtervolgen?
Een aantal weken geleden dook Dido plots overal op. In de supermarkt, op de radio, op restaurant, uit het raam van mijn overburen, ...
Ik kan het aantal keren dat ik 'White Flag' de voorbije weken gehoord heb niet meer op mijn beide handen tellen.
En toen brak er een overgangsperiode aan... Dido begon zich stilaan te vermengen met Alicia Keys. Het leek alsof de Gentse horeca plots massaal het album 'Songs in A Minor' herontdekt had.
En mijn muzikaal getinte achtervolgingswaanzin werd helemaal gevoed toen ik vorige week in de Carrefour rondliep en plots 'Don't Forget Me' van Way Out West hoorde. Let me tell you, dat nummer is écht niet bekend hier. Ik had er zelf pas een dag eerder een flard van gehoord in een oude aflevering van Grey's Anatomy.
Daar sta je dan in een alles behalve juiste setting - de Carrefour of all places - en je hoort net dát liedje. Ik wou iemand vastklampen. Om mijn verwondering op zijn minst te kunnen delen. Of om hem of haar nu eindelijk eens te laten toegeven dat The Truman Show echt bestaat. Meer nog, ik weet zelfs hoe de soundtrack klinkt: Dido, Alicia Keys & Way Out West.

Maandagavond. Frankrijk. Lille. l'Aéronef. Damien Rice.
Het werd één van de beste concerten ooit.
Ik was bang dat het fragiele van sommige nummers live verloren zou gaan.
Maar niks was minder waar. Ze werden naar een nieuw, nog straffer niveau getild.
Niet in het minst door zangeres Lisa Hannigan.


Rice opende met Accidental Babies.
Kippenvel vanaf de allereerste noot. Niet toevallig ook één van mijn favoriete songs uit zijn meest recente album '9'.
Bij Cannonball nam hij de term 'unplugged' wel vrij letterlijk. Zonder microfoon zong hij de eerste regels op de rand van het podium.
Voor Eskimo ging hij zelfs gewoon op de grond zitten. Kwestie van de tekst helemaal tot z'n recht te laten komen: "I look to my eskimo friend, when I'm down, down, down."


Hij rookt op het podium. Hij maakt een fles rode wijn soldaat (hoe kan je beter in de stemming komen voor Cheers Darlin'?). Hij voert een ellenlange monoloog over Jacques Brel en Ne Me Quitte Pas én de manier waarop hij daar zijn eigen versie van gemaakt heeft (If You Leave Me Now). En hij spreekt vrij vloeiend Frans. Zijn Iers accent maakt het nog net iets charmanter.
Ik haat bis-nummers. Maar in dit geval mag je die gerust 'deel 2 van het concert' noemen. Hij ging nog 45 minuten door. Tot aan The Blower's Daughter, een nummer waar velen op stonden te wachten. (Jammer dat je toen al in de auto op weg naar huis zat, L., maar het klonk een beetje zoals hieronder...)



Een bijzonder geslaagd voorprogramma ook: The Magic Numbers, die in Lille voor het eerst Rice vergezelden op zijn tournee.


Een fotoreportage van Damien Rice & The Magic Numbers vind je hier.