Ik vind het zelf beschamend dat het zover is gekomen, maar de waarheid heeft haar rechten: als iemand me op dit moment zou vragen waar hij me een plezier mee kon doen, dan zou mijn antwoord “GELD!!!” zijn. Zo laag ben ik gevallen. Ik ben veranderd in een op fortuin belust groen monster. En dat terwijl ik er al mijn hele leven prat op ga niet om geld te geven. Maar ik heb het zoooo nodig. Echt. Ik denk dat ik deze maand twee keer mijn loon heb uitgegeven. Bij benadering. Het kan ook meer zijn. Ach, who am I kidding? Het IS meer.

De Visa-rekening van de kerstcadeaus, nieuwjaarsfeestjes, miserie met de auto, citytripje, tickets voor Amerika, extra lading winterkleding en ga zo maar door. Ik DURF het zelfs niet allemaal op te tellen. Ik ben mijn leven nog niet beu. Alleen de kost ervan.

Ik besef dat het klinkt alsof ik mijn lot verdien, alsof ik het geld langs deuren en vensters naar buiten keil. Want minstens de helft van alles waar ik deze maand geld aan heb gegeven, heb ik strikt genomen niet nodig. Het zijn luxe-uitgaven, I know...

Maar toch. Ik zou graag ter verdediging inroepen dat januari een heel slechte maand is geweest. Eén waarin een aantal vooraf geplande uitspattingen samenvielen met een aantal onvoorziene omstandigheden en broodnodige aankopen. Met als resultaat dus een gat in mijn hand, mijn hart en mijn bankrekening. En ik ben al zo slecht in rekenen. En in geld verdienen.

Ik ben niet gemaakt om mezelf kapot te werken in één of andere managersfunctie en sloten geld te verdienen dat ik nooit kan spenderen omdat ik het te druk heb met vergaderen, mensen te ontslaan, zakenrelaties eieren onder de kont te schuiven, een maagzweer te kweken en op mijn vijftigste te bezwijken aan een hartaanval.

Ik ben gemaakt om van het leven te genieten. Maar net daarom zal ik nooit rijk worden. Wat erg jammer is, want ik weet zeker dat ik dat goed zou kunnen: rijk zijn. En dat zeg ik zonder de minste ironie. Kev en ik hadden het er vorige week nog over. Sommige mensen kunnen niet om met de miljoenen die hen in de nek gesmeten worden. Wij zijn daar voor in de wieg gelegd. Sommige Lottowinnaars voelen zich verloren in de wereld waarin ze belanden. Ons zou dat niet overkomen, decadentie is onze natuurlijke biotoop.

Als ik zeg dat wij goeie rijken zouden zijn, dan bedoel ik uiteraard dat we de goede doelen van deze wereld niet zouden vergeten. En dat we zouden delen met onze dierbaren. Maar meer nog bedoel ik dat wij de wereldeconomie draaiende zouden houden. Wij zouden schandalig veel geld uitgeven aan mooie, leuke en toch ook nuttige dingen. Wij zouden eindeloos op vakantie gaan en de toeristische industrie een gigantische omzet bezorgen. Bovenop de jobs die we op die manier creeëren zouden we zelf ook nog es horden personeel in dienst nemen. En most of all: we zouden gewoon blijven werken. Just for fun.

Zouden dus. Want tot nader order ga ik morgen vooral werken voor het geld. En reken ik voorlopig alleen op die 5 miljoen die Kev me heeft beloofd als hij Euromillions wint. Zelf zal ik die niet winnen want ik speel niet mee. Ik heb daar geen geld voor.