Ok, ik ben verkocht. Ik zou er anders nooit op komen om op de blog van deze muziekkenner zelf ook nog es nieuwe platen de hemel in te prijzen, maar nu zal Kev toch even opzij moeten. En ik wil ook geen kwaad woord meer horen over het Eurovisiesongfestival, gedaan met al dat gezeur over wansmaak, carnaval en vriendjespolitiek. Het songfestival heeft mij hét liedje van het moment opgeleverd. Dat ene dat perfect past bij mijn aankomende midlifecrisis: Teenage Life.

Move over Kate Ryan, Lordi en andere Carola’s, want geen van jullie zal aan het festival zoveel airplay overhouden als de Brit Daz Sampson. Ja, ik weet dat hij pas 19e werd en amper 25 punten kreeg, maar we waren ook zeker dat Kate het goed zou doen en ze haalde niet eens de finale. En als je gezien hebt welke “artiesten” dat wel deden, zal het in elk geval niet aan de kwaliteit van hun liedjes hebben gelegen.

Teenage Life dus. Ik ben er zo weg van dat ik –computernitwit bij uitstek- er zelfs in geslaagd ben het van het internet te halen en ik denk dat mijn buren onderhand gek zijn geworden, want ik heb het sinds gisteren minstens 50 keer op maximum door mijn boxen laten schallen. En ja, grote politiek correcte muziekgoeroe’s, ik WEET dat de mix van rap en een koortje allesbehalve origineel is. Maar het werkt wel!

Ik zal zelfs meer zeggen, ik hoop dat Daz ondanks zijn slechte resultaat de playlists van onze radiozenders haalt (Alain, ik reken op jou!) want iedereen die niet hoort dat dit een zomerhit waiting to happen is, die is of van slechte wil of gewoon potdoof. Ook als mijn televisietoestel zaterdag na de eerste twintig seconden was uitgevallen, dan nog had ik het nummer meteen uit het hoofd gekend. Als één of andere pop-encyclopedie ooit een voorbeeldje zoekt om naast “catchy refrein” te kleven, dan zal dit er niet ver af zijn.

Het is overigens niet alleen het deuntje. De hele in- en aankleding klopt perfect. Goed, de uniformpjes zijn ook al 100 keer eerder gedaan, maar kan er iemand ontkennen dat een schoolmeisjeskoortje altijd tot de verbeelding zal spreken? Goed, Daz is niet de meest stoere kerel die we ooit zijn tegengekomen, maar is hij niet het perfecte voorbeeld van wat elke tienerjongen wil zijn, nl mister highschool popularity?

En goed, de tekst is verre van diepzinnig, maar ik kan toch niet de enige zijn die meteen heimwee krijgt naar zwoele zomeravonden toen ik een jaar of 17 was en twee hele lange maanden vakantie kon vullen met allerlei ondeugden? Toen het nog leek alsof de wereld en die ene knapperd aan mijn voeten lagen, alsof het leven bestond uit een eindeloze reeks feestjes, het geld aan de bomen groeide en vrijen iets was waar je gerust een uur of 5 per dag kon voor uittrekken, omdat je toch niks dringenders te doen had.

Wat me meteen bij het meest onweerstaanbare van Teenage Life brengt: de geile beat. Net zoals het ook al compleet foute Escape van Enrique Iglesias, heeft de song het perfecte liefdesritme. Ik kan echt niet wachten tot het seizoen van de openluchtfuiven eindelijk aanbreekt. Want zoals een vriend van me altijd pleegt te zeggen: “Geef me zon, een glas witte wijn en DIT nummer en ik draai iederéén binnen...”