Gisteren is in de VS de allerlaatste aflevering van Will & Grace uitgezonden.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik dat op mijn manier ga verwerken.
Met heel veel gin & tonic and lots of pictures.
Of ik kan natuurlijk ook de melige toer opgaan en minstens 30 keer naar deze tribute kijken.
Of neen, ik ga gewoon een speciaal dansje doen.

Zondagavond start Madonna's Confessions Tour in Los Angeles.
Via madonna.com krijg je al een eerste blik achter de schermen. Een danser: "Sometimes she just outdances the dancers. I'm serious, sometimes she just makes me mad..." Now, that's my girl!
Je kan het filmpje hier ook rechtstreeks bekijken: Quicktime of Windows Media.

Omdat ik niet van spoilers hou (niet op mijn wagen en niet in mijn vriendenkring) heb ik hier de voorbije dagen de lippen angstvallig op elkaar gehouden over de Da Vinci Code. Eergisteren ben ik hem nochtans gaan bekijken. Over het verhaal ga ik het dus niet hebben. De discussie of ie nu wel of niet goed is... tja, die wordt elders ook al uitgebreid gevoerd.

Maar er is 1 ding waar ik niet over kan/wil zwijgen: Paul Bettany. Hij levert in de rol van Silas ongetwijfeld de knapste acteerprestatie (Sir Ian McKellen even buiten beschouwing gelaten, wrong age category). En toen ik de beelden vanuit Cannes zag was ik nog iets meer overtuigd. Man, wat een uitstraling!
Tijd voor een rondje Paul?

Na de vreselijke 'spam bomb' van vanochtend moest ik mijn agressie toch ergens op kunnen afreageren?
Shoppen! Het geld dat ik er door gejaagd heb in een uur tijd... Trust me, it wasn't a nice sight. (a look inside my head: zou het woord koopwoede te maken hebben met het afreageren van woede door allerlei dingen te kopen?)

En nu we het toch over shoppen hebben. Ben jij ook al slachtoffer geworden van 'de valse kortingpsychologie achter de Visa-bonnen'?
Ken je de spaar & pluk-actie van Visa? Neen? Wel, laat ik ze even kort schetsen: elke keer je met je Visakaart 25 euro uitgeeft, krijg je een punt. Als je 5 punten verzameld hebt, dan krijg je een cadeaubon van 5 euro. Tof! Al zijn er een paar addertjes.

Addertje 1: Stel dat ik een wagen koop van 25.000 euro en ik betaal met mijn Visakaart, dan krijg ik toch maar 1 punt voor deze aankoop (en de mededeling 'saldo ontoereikend'). Vind ik al een beetje vals. (a look inside my head: wat als ik nu aan de autoverkoper vraag om mij het hele bedrag met mijn Visakaart, maar in schijven van 25 euro te laten betalen? Ok, dat gaat efkes duren, I know.)

Addertje 2: De plaatsen waar je de cadeaucheques kan inruilen zijn niet echt sprankelend. Om wat voorbeelden te geven: Plopsaland, Walibi, Bellewaerde, Mothercare, ModeMakers, Kwantum, Van Gastel (niet Rony, of toch in ieder geval niet die Rony)... . Ok, ik geef toe dat Habitat, Inno & Standaard Boekhandel nog wel iets hebben.

Addertje 3: Je kan je bon pas inruilen als je minstens 25 euro uitgeeft in de winkel in kwestie en het restbedrag betaalt met Visa. Hoef ik je uit te leggen dat ik altijd net geen 25 euro heb? Resultaat: je koopt 'iets' extra om toch aan die 25 euro te komen.

Addertje 4: Iedere winkel heeft natuurlijk ook nog een lijstje ruilvoorwaarden op de achterzijde van de bon laten drukken. Dat je ze niet mag combineren met andere kortingen tot daar aan toe. Maar dat ik in de Inno te horen krijg: "sorry, meneer, maar die zijn enkel geldig op kledij, lingerie & huishoudlinnen"... Uhm, WTF? Daar sta je dan met een mand vol Clinique-producten en je winnersmentaliteit ("yes, ik kan hier minstens 6 Visabonnen voor gebruiken"). En zeg nu niet: "je had je producten bij Planet Parfum (een ander deelnemend verkooppunt) moeten kopen dan!". Want daar hadden ze de M-lotion niet meer. En het was dringend!
Ander voorbeeld. Je kan ze ook inruilen bij Belcompany. Dan maak ik me al gauw de bedenking: ah cool, als ik een nieuwe gsm van pakweg 250 euro koop dan kan ik 10 bonnen gebruiken en zo 50 euro uitsparen. Nope, sorry. De kortingbonnen mogen enkel gebruikt worden bij de aankoop van 'accessoires'. Sorry, die gsm met Swarovski-kristallen noem ik een accessoire. Of zijn er effectief mensen die daar mee bellen?

Maar ik moet de marketingjongens achter deze actie wel een pluim geven. Want uiteindelijk zijn ze (bij de opstart van de actie) in hun opzet geslaagd. Je eerste reflex is namelijk je Visakaart meer te gebruiken (om te tanken bijvoorbeeld). Dat bleek ook uit de cijfers van Visa. Maar je werkt mee aan die Visacijfers tot je merkt dat je met de bonnen eigenlijk maar weinig aan kan. Tenzij meer geld uitgeven dan aanvankelijk je bedoeling was. En daar dankt deze hele uitleg ook z'n naam aan: 'de valse kortingpsychologie achter de Visabonnen'. Ze geven je de indruk dat je bespaart. Terwijl dat helemaal niet zo is.
Want als ik nu bijvoorbeeld in de Hema iets wou kopen (met kortingbon), dan keek ik natuurlijk effe of ik wel voor minstens 25 euro in mijn mandje had liggen. Ah ja, anders kon ik mijn kortingbon niet gebruiken.
En als ik ging tanken (en ik wou een punt sparen), dan moest ik er natuurlijk voor zorgen dat ik 'm voor minstens 25 euro volgooide, want anders zag ik een spaarpunt aan mijn neus voorbij gaan. Clever. Zowel Visa als de kortingleveranciers winnen er bij.

Vandaag gaat inderdaad de geschiedenis in als de dag waarop Kev zich realiseerde dat niet alles in het leven fair georganiseerd is. (a look inside my head: ik heb dat precies nog al eens gedacht) En dat goeie bedoelingen op het tweede zicht niet langer goeie bedoelingen zijn. Ik voeg Visa toe aan het lijstje fakers-die-me-de-indruk-geven-dat-ik-ooit-miljonair-kan-zijn-zonder-dat-ik-daar-veel-moeite-voor-moet-doen. Visa krijgt een plaatsje vlak onder Win For Life, Euromillions en de man uit Zaïre die me om de 2 dagen een mail stuurt met de mededeling dat ik het groot lot gewonnen heb.

En nu moet ik er vandoor. Ik ga uit eten. Voor minstens 50 euro. En de rebel in mij weigert om met Visa te betalen.

Een van de beste ontdekkingen op comedyvlak het voorbije jaar: de Britse reeks Nighty Night.
Veel absurder dan dit maken ze ze niet meer. En het woord 'grof' kan je er vaak ook zonder enige moeite op kleven.
Kort samengevat: my cup of tea!



En ik moet bekennen, ja, dat ik de dvd's net online besteld heb.
Dat gaan weer lange (Nighty) Nights worden als ze gearriveerd zijn.
Ik denk dat ik nu al naast de brievenbus ga kamperen.
Vanavond kan je trouwens op BBC 2 naar een nieuwe aflevering kijken.

Ik krijg al een krop in de keel van enkel nog maar naar de trailer te kijken...

Kijk, zo'n verhalen daar smul ik echt van. (kijk vooral ook naar het filmpje... de blik van Guy terwijl de presentatrice haar eerste vraag aan het stellen is, is echt van onschatbare waarde!)
And I couldn't help but wondering... could this ever happen at my work place? ;)

Oh, am I pissed right now?
Hell yeah!

Kev-in-wonderland is de voorbije uren namelijk het slachtoffer geworden van een zogenaamde 'spam nuke'. Lees: alle commentaarvelden van ALLE berichten die in de afgelopen maand gepubliceerd waren, werden vervuild met meer dan 100 spamboodschappen.

Als je vanochtend al was langsgesurft, zal je waarschijnlijk wel gemerkt hebben dat er plots verdacht veel reacties onder alle posts stonden. All fake! En je weet hoe ik over fakers denk he?

Ben nu net meer dan een uur bezig geweest om alles weer een beetje deftig te krijgen en dit soort vervuiling in de toekomst te vermijden.

Mag ik jou, trouwe bezoeker, een goeie raad geven?
Mocht je ergens toch nog op een verdachte reactie stuiten, klik dan vooral niet door op de link die eventueel aan de boodschap verbonden is. It leads you straight to hell!
En: blijf jouw reacties vooral posten.
Want je weet hoe graag ik post krijg ;)

Het is vandaag IDAHO, international day against homophobia.
En daar mogen we wel even bij stil blijven staan, vind ik.

Dan ben je de president van Amerika.
En dan denk ik dat je toch door de beste 'crew' ter wereld omringd wordt.
Maar dan gebeurt er toch iets als dit.
Wow, benieuwd wie er ontslagen is voor dit voorvalletje.
Zijn masker viel bijna af.

Wordt het niet dringend tijd dat er iemand George Michael even wakker schudt?

Omdat het al zo lang geleden is...

Trouwe bezoekers weten dat ik heel graag vlieg. *kuch*
In dit interieur zie ik mij al helemaal van de grond gaan.
En ruimte genoeg om iemand mijn klamme handjes te laten vasthouden.

Een mens heeft eventjes 2 weken vakantie. En achter je rug wordt je hele werkomgeving ondertussen onder handen genomen.
OK, ik wist wel dat het zou gebeuren. Sta alleen een beetje versteld van het eindresultaat.
Via de weblog van fijne collega Mark Heyninck kan je onze nieuwe flashy lift bekijken.
Kan alleen niet echt leven met het feit dat ik de hele tijd in de ogen van Eminem moet kijken. Ik zou liever in een ander paar turen...

Ruth, thanks voor de tip: de spot voor de nieuwe peugeot 207 is inderdaad ook een pareltje.
(update:hier laadt hij iets sneller)
En in dezelfde categorie (cars in motion) mag je deze ook zeker niet missen.
Kort en krachtig.
Maar vooral knap gevonden.

Een aantal van mijn favoriete reclamespots via YouTube:
- example 1 (het hoogtepunt zit vooral op het einde)
- example 2 (no comment)
- example 3 (je leven kan in 1 klap veranderen)
- example 4 (de maatschappij, dat ben jij!)
- example 5 (reminder: never nap on a plane)
- example 6 (tja, een klassieker ondertussen)
- example 7 (oude mensen, altijd voor op je hoede zijn!)
- example 8 (paging dr. love)
- example 9 (er is net een Subway bij mij in de buurt geopend)

En bij nr. 9 stop ik. Want 9... tja...

En nu we toch melig aan het doen zijn.
Deze is ook al lang geleden.

Vorige week de nieuwe CD van Nailpin ontvangen. White Lies & Butterflies nam me meteen mee op een goeie vibe. 'What are you waiting for' is een pareltje.

En ik was meer dan verrast om op het album een cover van Tracey Ullmans 'They Don't Know' terug te vinden. Boy, that brings back memories.... first love, a long hot summer, ...
Op een dag wou Mr. Heartbreaker mij dit lied laten horen. De lyrics waren volgens hem helemaal van toepassing. They Don't Know 'bout Us. En dat zal ook altijd zo blijven. Want de vlammenwerper in kwestie is een tijdje later getrouwd en de gezinsuitbreiding is ondertussen al een feit.
Ah, memories...
De videoclip vind je hier. Had ik eigenlijk zelf nog nooit gezien.

You've been around for such a long time now
Oh, maybe I could leave you but I don't know how
And why should I be lonely every night
When I could be with you, oh yes you make it right
And I don't listen to the guys who say
That you're bad for me and I should turn you away

Cause they don't know 'bout us
They've never heard of love

I get a feeling when I look at you
Wherever you go now I wanna be there too
They say we're crazy but I just don't care
And if they keep on talkin', still they get nowhere
So I don't mind if they don't understand
When I look at you and you hold my hand

Cause they don't know 'bout us
They've never heard of love

(do do-do-do)
Why should it matter to us if they don't approve
(do do-do-do)
We should just take our chances while we've got nothin' to lose

Baby

There's no need for living in the past
Now I've found a love, I'm gonna make it last
I tell the others don't bother me
Cause when they look at you they don't see what I see
No I don't listen to their wasted lines
Got my eyes wide open and I see the signs

Cause they don't know 'bout us
They've never heard of love

No I don't listen to their wasted lines
Got my eyes wide open and I see the signs

Cause they don't know 'bout us
They've never heard of love

Wat was het weer druk aan de Graslei in Gent toen ik daar gisteren het ruime sop koos. En, neen, ik wuif niet terug naar half beschonken oevertoeristen. Sorry. Complaints? Contact my agent.


En er zijn ook nog rustige plekjes...

De meest gekende dansen in een clip van 6 minuten samengevat: dit is hilarisch!

Volgende week wordt in de VS de allerlaatste aflevering van Will & Grace uitgezonden.
De 'Farewell Tour' is begonnen. Vandaag was de hele cast te gast bij Oprah.
Je kan het 17 minuten durende interview hier bekijken. En er zit ook al een sneak preview van de finale tussen, plus de favoriete scènes van de 4 hoofdrolspelers.

I love Karen! (Quote uit de finale: "I'm high from something I just found under the sink in your bathroom")
Zet haar en Dawn French in dezelfde kamer, prop mij er bij en ik krijg spontaan een orgasme.
Of toch iets dat in de buurt komt.

Els Aeyels is op dreef vandaag.
Krijg net een mailtje waarin ze deze site tipt.
Thingsmygirlfriendandihavearguedabout.com is inderdaad vrij hilarisch, maar ondertussen zowat 324.789 keer besproken op andere weblogs.
Maar toch bedankt voor de tip, Els! ;-)
Women and the internet... tssss...

Een van mijn favoriete tv-programma's blijft nog altijd 'Friday Night with Jonathan Ross'.

Jonathan is niet alleen een fantastische radiopresentator, op vrijdagavond slaagt hij er ook in om allerlei wereldsterren bij hem op de sofa te krijgen voor een tv-show. Vorige week waren onder andere Kristin Davis (Charlotte uit Sex & the City) en Kiefer Sutherland (Jack uit '24') te gast. Kiefer gedroeg zich vreemd. Heel verlegen. Maar je zag zo dat het een rolletje was. En daar ben ik na het zien van deze beelden helemaal van overtuigd.


Ross laat al zijn gasten aankondigen door 4 zingende nichten (4 spoofs and a piano), die elke week een ander opvallend opschrift op hun shirt hebben staan.

Voor nu vrijdag staat mijn videorecorder al geprogrammeerd. Uma Thurman (de mootjes-hakster uit Kill Bill 1 & 2) drapeert haar goddelijke lijf dan op de sofa.

Er is geen beter synoniem voor deliberatie dan vagevuur. Dat weet ik al sinds de eerste kandidatuur geschiedenis. Alles wat na dat urenlange wachten volgt, is ofwel hemels ofwel hels. De ultieme verlossing of de eindeloze verdoemenis. Vakantie of promotie tegenover buizen of een degradatie. In mijn geval net iets te vaak het laatste.

Waarom het aardse en het hiernamaalse oordeel op mekaar lijken? Omdat je niks meer kan doen om je lot bij te sturen. Het is onherroepelijk te laat. Je hebt gedaan wat je kon en het is nu aan anderen om te beslissen of dat volstaat. Je eigen inbreng beperkt zich nog alleen tot het bedenken van de meest onwaarschijnlijke scenario's om een eventuele slechte afloop dat soort draai te kunnen geven waar je zelf toch niet helemaal als een idioot uit komt. En voor de rest machteloos toekijken natuurlijk.

Laat machteloosheid nu net iets zijn waar ik een hekel aan heb. Niet dat ik zo'n potentaat ben die voortdurend de neiging tot een staatssgreep moet onderdrukken, verre van. Maar ik kan er niet tegen dat mensen die me van haar noch pluimen kennen, denken dat dat ene kwartier dat ze in de loop van mijn leven met me doorbrengen hen het recht en de kennis geeft om me te catalogeren als goed of slecht.

Soms is een oordeel nog veel erger dan een vooroordeel, vind ik. Want een oordeel is zogenaamd gebaseerd op objectieve informatie en wordt dus algemeen aanvaard als juist of in elk geval als moeilijk te weerleggen. Ook als het nergens op slaat. Ook als je gewoon een slechte dag hebt. Ook als die momentopname in het geheel niet overeenkomt met wie je écht bent. Ook als je verkeerd begrepen wordt, geen eerlijke kans krijgt of stuit op iemand wiens besluit al vast stond nog voor je er één woord mee had gewisseld.

Hoe wordt de mening van iemand die zichzelf beschouwt als begiftigd met bovennatuurlijk inzicht in mijn weten en kunnen van zo’n onvoorstelbaar belang dat ik mij er moet naar plooien, willen of niet? Waarom weten mensen die over mijn verdere toekomst beslissen eerder dan ikzelf hoe die toekomst er zal uitzien? Is dat niet fundamenteel oneerlijk?

Misschien is mijn gezanik alleen maar het zoveelste bewijs van mijn probleem met gezag. In mijn ogen is dat iets wat je moet verdienen. Niet iets wat bij een titel hoort en wat je in de schoot geworpen krijgt en waar je vanaf dan rustig kan op teren zonder ooit nog één keer te moeten bewijzen dat je het ook waard bent. Ik aanvaard alleen het gezag van mensen die ik respecteer. En mensen die ik niet ken en mij niet kennen, die kan ik per definitie ook niet respecteren.

In een logische wereld zou het feit dat ik hun gezag niet aanvaard ook betekenen dat ze er geen over mij hebben. Helaas, de wereld zit nu eenmaal niet logisch in elkaar. En dus hebben mensen die mij volledig vreemd zijn en voor wie ik de zoveelste bitch met ambitie ben wél het recht om me te maken of te kraken. Voor een zelfbewuste controlefreak als ik is die onzekerheid een vrijwel ondraaglijke gedachte.

Daarom ben ik zo’n fan van de proclamatie. Dan weet ik eindelijk wat ik wil weten. Of het ja is of neen. Waarom ik ga janken. En waarom ik ga drinken. Want dat is het fijne aan een examen. Wat ook het resultaat is, het is altijd een excuus voor drankmisbruik.

Ik kan het niet laten.
Net nog eens naar dit fragment van F&S gekeken, een parodie op 'Me Against The Music' van Madonna & Britney.
Probeer eens depressief te zijn terwijl je hier naar kijkt.
Lukt niet!

Op 'international orgasm day' mag er ook eens wat unieker vlees in de kuip gegooid worden.
En wat voor 'n vlees.
Dawn French!
Gelieve op dat matje daar te knielen.
Waarvoor dank.

Als jullie dan toch liefst allemaal samen een cadeau kopen voor mij.
Dit heb ik al.

In Frankrijk is de nieuwe Aidscampagne gelanceerd.
Of hoe je met een aantal homoclichés toch nog een knappe spot kan maken.
Bekijk 'm hier.

Waar blijft de volgende column van Els Aeyels eigenlijk?
Waarschijnlijk te veel met strategische carrièremoves bezig en zo.
Kan ik dat als eindredacteur wel blijven pikken?
To be continued...

Wie zei hier onlangs ook alweer dat ik niet voldoende in 'my personal life' laat binnengluren?
Lang leve het voyeurisme!
Kijk hier: een muzikale big brother.
Heb wat spyware in mijn eigen itunes binnengelaten.
Kwestie dat je op de voet kan volgen wat er zoal uit mijn boxen stroomt.

Was daarnet nog eens naar Goodbye, My Lover van James Blunt aan het luisteren.
Ik blijf het een prachtsong vinden.
Vreemd toch hoe je na verloop van tijd op een andere manier naar dingen gaat kijken en luisteren.

Een jaar geleden klonk dit lied helemaal anders in mijn oren.
Een jaar geleden wou ik dit lied niet horen 's ochtends op weg naar het werk.

Nu is het een mooi liedje. Zonder krop in de keel.
Let op. Dat tijden veranderen blijf ik betreuren.
Maar dat je als mens met de tijd mee verandert, juich ik toe.
Life is... wonderful!

Ik krijg hier net een mailtje van een trouwe lezer: "Zeg, Kevin, ben je jouw goeie smaak in mannen kwijtgespeeld? Tegenwoordig valt hier zo weinig vleselijks te zien."
Ik beken.
(al de rest blijf ik in alle toonaarden ontkennen tot mijn advocaat er is)
Ik heb er gewoon te weinig tijd voor.
En dat geldt zowel voor deze blog als daarnaast.
Maar zal ik het goedmaken door een aantal prentjes van mijn favoriete tuinman te posten?
Meet Jesse!

Leen wordt gestalkt.
De voorbije dagen kreeg ze een aantal vreemde mails.
Blijkbaar begint het nieuwe jinglepakket van de ochtend een eigen leven te leiden.
Luister maar.

Het is hier de laatste tijd stil.
Het zijn dan ook drukke tijden op het werk.
Er is zelfs een collega die het aantal posts hier gebruikt om mijn werkdruk te meten. De perfecte barometer! Deze weblog moet er als eerste aan geloven als het op andere plaatsen drukker wordt.

Maar het zijn wel heel boeiende tijden.
Ben de voorbije weken bezig geweest met de voorbereidingen rond het nieuwe jinglepakket van Leens ochtendshow.
Mijn ma zei vroeger: "gij gaat nog ne keer in nen jingle veranderen."
Een uitspraak die nog altijd even actueel is.
De volgende dagen gaan we nog een stapje verder in de nieuwe vormgeving van de show. De jinglefreak in mezelf beleeft hoogdagen.

Wordt het niet stilaan tijd om ons op te warmen voor het WK voetbal?

Er is nog hoop. Zelfs nu de laatste episode van Will & Grace ingeblikt is. Want je kan hun halve interieur & garderobe nu online kopen.
Handig.
Spreek mij in de toekomst aan met de voornaam Will.
Of Karen.
Afhankelijk van wiens pumps ik aan heb.

Ik dacht dat ik nu stilaan toch wel elke foto van Jake Gyllenhaal gezien had.
Niet dus.
Kijk!

Hoe heb ik dit voor jullie zo lang kunnen verzwijgen?
Op 3 september ga ik naar Madonna's Confessions Tour in Amsterdam!
En je moet weten dat ik niet snel een uitroepteken achter een zin plaats.

Madonna is trouwens de enige vrouw ter wereld die er in slaagt om me op zaterdagochtend voor 9u uit bed te krijgen. Vorige zaterdag was dat nodig omdat de online ticketverkoop dan begon. Na een half uur hopeloos klikken (en met 33 verschillende browsers open) slaagde ik er eindelijk in: the tickets are mine!

Ik kijk er nu al naar uit, want 2 jaar geleden bezorgde ze me al kippenvel in Arnhem. Ik zei toen (flashback): "amai, da's hier precies het concert van mijn leven." Vooral omdat het op een moment in mijn leven kwam dat het plaatje helemaal klopte. Zij fluisterde me de magische woorden "re-invent yourself" in.

Thanks, Madge! Ik begin straks aan mijn spandoek te schilderen.

Je wordt een aantal keer met dezelfde man gesignaleerd en lap... de hele wereld denkt dat je een relatie hebt.
Iedereen heeft dat toch wel al eens aan de hand gehad?
Me one too many times.

Jake Gyllenhaal & Austin Nichols kunnen er sinds kort over meespreken. Ze worden de laatste tijd net iets te vaak samen gespot. But, get serious! Alsof je je lief zou meenemen naar een basketballwedstrijd! Dat is zowat de tweede meest vervelende sport ter wereld. Vlak na kantklossen.

Als luiheid echt het oorkussen van de duivel is, dan ziet het er niet goed uit voor mijn eventuele toekomst in de hemel. Ik kan namelijk zonder het minste schuldgevoel extreem lui zijn. Ik vind zelfs dat ik daar recht op heb. Mensen die zo hard werken en zo vroeg opstaan en altijd maar bezig zijn met vechten tegen de windmolens van de bureaucratie en de ambtenarij, die mogen op gezette tijden es languit achterover gaan liggen om zich door een halfnaakte Robbie Williams-look-a-like te laten bedienen. Toch?

Ik besef dat heel wat mensen nu plaatsvervangende schaamte voelen of ongemakkelijk gaan heen en weer draaien op hun stoel, want zoiets denken –laat staan het ook nog luidop zeggen- is natuurlijk niet in overeenstemming met de regels van het goed fatsoen. Luiheid lijkt wel één van de laatste taboes in onze prestatiegerichte samenleving.

Waarom is mij eerlijk gezegd een raadsel. Ik vermoed dat luiheid ten onrechte of per ongeluk als zonde is gecatalogeerd. Ongetwijfeld door één of andere gefrustreerde of dementerende kerkvader die zijn hele leven lang geen poot heeft uitgestoken en de boodschap van zijn grote voorbeeld Jezus Christus nooit goed heeft begrepen.

Goed, ik heb het meeste van mijn katholieke voorgeschiedenis ver en diep verdrongen en ik wil dat in het kader van mijn zo al wankele geestelijke gezondheid liefst zo houden. Maar zal ik u toch even verbazen met mijn kennis van de Heilige Schrift? Zegt het Evangelie volgens Matteüs u nog iets? Meer bepaald hoofdstuk 6 over “de vogelen des velds die zaaien noch maaien en toch nooit honger lijden”?

Wel, als God fundamenteel luie en dieflijke wezens als vogels beloont met het voorrecht om boven de wolken in de altijd blauwe lucht te vliegen, dan kan hij er vast ook wel mee leven dat een moegewerkte sloor als ik zo nu en dan es helemaal nergens meer in vliegt. Of het moest in een Mojito of vijf zijn.

Ik ben het niet eens met God hoor, laat dat duidelijk zijn. Of beter, ik geloof niet in zijn theorie. Ik kan niet de rest van mijn leven op mijn luie kont gaan zitten en er van uit gaan dat “de maatschappij” wel zorg voor me zal dragen. Het is niet zo en ik zou het ook niet willen. Het druist in tegen mijn aangeboren rechtvaardigheidsgevoel en het katholieke schuldbesef dat de nonnen zes jaar lang in mij hebben gestampt.

Je moet niet alles zomaar in je schoot geworpen krijgen. Al was het maar omdat je dan het gevaar zou lopen om niet meer te kunnen genieten van niks doen. En dat kan ik dus wel. Volop zelfs. Als ik na een lange werkweek geen zin heb om mijn huis te kuisen, te koken, boodschappen te doen en mijn rekeningen te betalen, dan doe ik het niet. Dan blijf ik gewoon met een boek in mijn bed liggen en ze gaan van ver moeten komen om me van gedacht te doen veranderen!

En mocht later blijken dat God geen man van zijn woord is en me te lui vindt om me een plaats in zijn hiernamaals te gunnen, dan is het maar zo. Rijstpap met gouden lepeltjes gaat op den duur toch maar vervelen, gok ik. Ik troost me wel met het Flair-motto: brave meisjes komen in de hemel, stoute overal!

En ik maar denken dat mijn leven soms hectisch verloopt.

Vorige week had Leen het er al over in de ochtend: Naomi Campbell ging op de vuist met haar huishoudster.


En blijkbaar heeft Naomi een flinke reputatie op dat vlak. Dat blijkt uit dit - bijzonder knap gemaakt - filmpje.


Doet me een beetje denken aan Karen & Rosario in Will & Grace.

'Ruimdenkend' Amerika staat weer op z'n achterste poten.
Want de nieuwe reclamespot voor Dodge zou homofoob zijn.
Oordeel zelf.
(fairy betekent in het Engels zowel fee als nicht)
En vroeger was het allemaal nóg erger.

Zelfs grote sterren als Marlon Brando zijn ooit met een simpele auditie moeten beginnen.
En die beelden zijn nu aan de oppervlakte gekomen.
Nice dude!

Hollywood heeft een nieuw geheim ingrediënt voor kaskrakers gevonden.
Gays + cowboy hats.
Na Brokeback Mountain: deze.

De Ronde was zalig! En ik heb het niet over het culinaire aspect.
Ik heb van het hele spektakel genoten.
En Tom vanop de eerste rij over de eindstreep zien komen dat heeft toch wel wat.
Ja, ik besef wat voor 'n lucky bastard ik toch wel ben.
Zo'n aankomst is dus wel pure chaos. Hieronder een aantal sfeerbeelden. Als je goed kijkt zie je Tom. Ergens. (ok, ik geef toe dat ik er ook nog niet helemaal uit ben op welke foto)




En pa & ma Boonen kwamen vlak na de wedstrijd plots uit het niets opgedoken om even goeiedag te zeggen. Sympathieke mensen. En dat verbaast me niks. Tom moet het ergens geleerd hebben.


Meer van dit!
Ik ben verkocht!
Een rondje van het huis!

Mensen die me al langer dan vandaag kennen, geloven me niet.
En toch is het waar.
Ik ga morgen naar de Ronde Van Vlaanderen kijken.
Ja, ik besef dat wielrennen een sport is.
En ja, ik weet dat ik al minstens 29 jaar zeg dat ik allergisch ben aan eender welke sport.
Maar toch ga ik kijken.
Misschien ook omdat mijn taak er in bestaat aan de finish allerlei exquise hapjes naar binnen te werken en champagne te drinken tot de renners daadwerkelijk over de meet gaan.
En ik ga supporteren. Voor Tom. Supporteren voor Tommekes ligt namelijk wél in mijn natuur.

Het leven van celebrities is niet eenvoudig.
Soms sta ik op het werk versteld van de vreemde verzoeken die onze lokale bekenden al krijgen.
En wat moet het leven dan toch extra lastig zijn als je Karen uit Will & Grace bent. Je moet de tweelingbroertjes aller landen bijvoorbeeld van je lijf meppen. Want we weten ondertussen al dat tweelingbroertjes heel erg graag in de buurt van bekende koppen rondhangen. In de hoop op die manier er zelf ook eentje te krijgen. It must be something in their genes!
De twins hierboven zijn trouwens de Lane Twins. Not that I care! Ga liften, jongens!

Shock!
Seizoen 8 is meteen het laatste seizoen van Will & Grace.
Het eindigt met een dubbelaflevering.
En als je het nu al voor jezelf wil verpesten: zo eindigt het.

Ach, Will & Grace kunnen me eigenlijk gestolen worden. Ik zal vooral Karen missen. She's my girl. Uhm, sorry. She's my fag hag! Zij is een van de weinige vrouwen die er in slaagt me naar de buis te lokken en me vervolgens ook nog luidop te laten lachen.
Ik zal haar afscheid op een waardige manier vieren. Met heel veel drank.

Zelfs voor mensen als ik, die vinden dat veranderingen altijd te traag en nooit ver genoeg gaan, is het een geruststelling dat sommige dingen nooit veranderen. Dat bedacht ik gisteravond op de terugweg van het verre Overpelt, waar twee kotvriendinnen en ik op kraambezoek waren geweest bij een andere vriendin.

We zaten in de auto een fastfoodmaaltijd te verorberen en probeerden daarbij met alle moeite van de wereld te vermijden dat er saus op de zetels zou belanden, terwijl we ondertussen toch maar doorreden, in de hoop nog op een ietwat schappelijk uur thuis te geraken.

Dat de auto ongetwijfeld nog volle twee weken naar vet zou ruiken, dat we met de friet bovenop een lading suikerbonen, pralines en champagne alweer drie extra beurten in de fitness zouden nodig hebben en dat het absoluut niet past voor dertigjarigen om met je mond vol mayonaise Sunblockgewijs “I’ll be ready” mee te kelen met de autoradio, dat kon ons niet deren.

Chauffeur Tamara zuchtte dat ze altijd zo blij was als ze met ons op stap was. Dat ze zich dan geen zorgen hoefde te maken over of haar make-up uitliep, of haar schoenen wel gepoetst waren en of haar auto deze week al door de carwash was gereden. Want ook al zien we mekaar maar enkele keren per jaar en niet alle dagen zoals tien jaar geleden, wij zijn altijd wij.

Vroeger hielden we taartpicknicks op de derde verdieping en kotfuiven in de kelder, nu houden we fastfoodritten en housewarmings en binnen vijftig jaar zijn we de schrik van het bejaardentehuis omdat we er op staan minstens één keer per week puree naar mekaars hoofd te gooien en een competitie “billen van knappe krasse knarren knijpen” houden. Ik ben er zeker van!

En het zijn niet alleen de meiden in mijn omgeving die eeuwig gekjes zullen blijven. Vorige week zijn Jan B. (ja, ook BV’s zijn soms niet helemaal goed bij hun hoofd) en ik op een feestje ongeveer een uur bezig geweest om het loshangende stiksel op de jeans van één van de andere aanwezigen weg te knippen (jawel, KDH, daar hadden we dus die nagelschaar voor nodig).

Goed, het heeft ons enkele hartstilstanden en duiken in de zetel gekost en een aantal afkeurende blikken opgeleverd van ernstige mensen, maar wij hebben ons geamuseerd. En het is uiteindelijk gelukt zonder dat het slachtoffer er iets van gemerkt heeft. Haar broek zag er na afloop overigens veel beter uit! Echt waar!

Nog zoiets : de al dan niet ongewild dubbelzinnige opmerkingen van Kevin, die me geregeld een lachstuip bezorgen. Zondagavond nog stootte hij een zin uit waarvan buitenstaanders nooit zouden begrijpen wat er grappig aan is, maar die ons allebei minstens enkele uren nachtrust heeft gekost, omdat we niet meer bij kwamen. Dat de wekker tegen een uur of vier genadeloos hard schreeuwt “Donna needs you”, dat doet er dan niet toe.

Weet je, misschien ben ik wel altijd zo uit op progressie en revolutie, precies omdat ik weet dat er iets is om op terug te vallen, dat er hoedanook een aantal zekerheden zijn in mijn leven. My boys will always be boys, bijvoorbeeld. Of hoe oud ze ook worden, my girls just wanna have fun. En laten we het maar gewoon zeggen zoals het is: we are never going to survive, unless we are a little crazy…

Soms moet je als fotograaf gewoon een beetje geluk hebben.
En zoals wel vaker in het leven: het is gewoon een kwestie van klikken op het juiste moment.
Deze foto heb ik 2 weken geleden op een stralende zondagochtend gemaakt. Gent was nog maar net wakker. And so was I...

(klik op de foto om een groter (foto)formaat te zien...)

Je hebt al gemerkt dat ik hier vaak video's post die via YouTube beschikbaar zijn.
En onlangs kwam ik er zelfs iets over Donna tegen.
Ken je deze nog?

Heb je een microfoon op je pc aangesloten?
Stuur me dan eens een voice mail.

Oh, wat is de wondere wereld der techniek toch wonderbaarlijk.

Nounou, zo mag ie ook altijd eens in mijn living komen staan.

Vandaag heb ik mijn eerste officiële uitnodiging voor a gay wedding in de bus ontvangen (en je weet hoe graag ik post krijg).
Thanks, D&B! I wish you two all the luck!
En blijkbaar heb ik het voorbije weekend een trouwfeest gemist.

Wat krijg je als je Brokeback Mountain & James Blunt's 'Goodbye My Lover' combineert?
Dit.

Eigenlijk moet ik voortaan een stickertje "zoals gehoord op de radio" bij Els' columns plaatsen. Vorige week heeft ze tijdens de ochtendshow van Leen op Donna toelichting gegeven bij haar laatste column over singles. Ja, het was die storm die je hoorde voorbij komen.
Maar nu keert ze terug naar haar roots: kev-in-wonderland. Als een trouwe kat..

Gisteravond mijn vriendin Greet over de vloer gehad met haar nieuwe obsessie : de MBTI-persoonlijkheidsanalyse. Wekenlang al sprak ze over niks anders meer. Tot ergernis van haar man, die er zo stilaan genoeg van heeft dat ze midden in een echtelijke ruzie zinnen produceert als “we gaan hier nooit uit geraken want uw judging begrijpt niet dat mijn perceiving dat anders aanvoelt.”

“Ik wil alleen weten of er nog hoop voor me is,” zei ik gisteren net voor we begonnen aan mijn profiel. Meteen werd Greet weer laaiend enthousiast. Het zit namelijk zo: met MBTI is er voor iedereen nog hoop! Je moet alleen jezelf en anderen benaderen op een manier die rekening houdt met ieders “valkuilen” en “potentiële moeilijkheden”. Neen, bij MBTI is er geen sprake van “zwakke punten” of “slechte karaktertrekken”. Het is –volgens Greet- een volledig oordeelvrije analyse.

Het gaat zo: je krijgt vier keer tien keuzes voorgelegd. Die leiden naar een combinatie van 4 letters die staan voor een bepaalde persoonlijkheid. Greet had me al uitvoerig onderhouden over hoe zij een “ENTP” was en ik ook zeker een ENP zou zijn, maar dan misschien een F. En ze bleek nog gelijk te hebben ook!

Ik ben een “ENFP”. En ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit zo blij ben geweest met de indeling in een bepaalde categorie als nu. Het klopt écht! Als ik de beschrijving van een ENFP lees, kan ik alleen maar vaststellen dat het over MIJ gaat. Alles klopt tot in de kleinste details!

Ik was uiteraard niet het eerste slachtoffer van Greets onderzoek. Zo was ze er al achter gekomen dat haar pa en haar man hetzelfde type zijn. En ze was er ook zeker van dat mijn ex een “ISTJ” is. Dat type staat lijnrecht tegenover het mijne en het zou verklaren waarom wij zo vaak dovemansgesprekken voeren.

MBTI werkt behalve met acroniemen (ENFP staat bv voor Every New day Fantastic Possibilities) ook met concrete voorbeelden en uitspraken. Zo is een ENFP een mens die bij het zien van een halfvolle of halflege fles alleen maar denkt: “Watergevecht!”. Of dingen zegt als “God, help me om me te concentreren op één di... Kijk een vogel!”

Maar het allerleukste vind ik dat iedereen wordt vergeleken met een kat. Ik ben altijd al een kattenmens geweest en vind het dus geweldig om dat nu ook bevestigd te zien. ENFP’s zoals ik zijn “happy slobs”. Een happy slob is een speelse kat die haar eten uitsmeert over de keukenvloer en stukjes afval achterlaat op het tapijt. Haar favoriete spelletje is kiekeboe en ze houdt er van om geaaid te worden, maar kan niet lang stilzitten. Iedereen die me een beetje kent, zal nu knikken en zeggen “ja, inderdaad, dat is ze...”

Ik heb me voorgenomen om Kevin ook es aan de test te onderwerpen. Ik gok dat hij een ESFP is aka “The hedonist”. Een sociale kater, gek op contact en verslaafd aan knuffels. Ligt graag in de zon op de oprit. Is zo affectief dat het neigt naar promiscuïteit. En miauwt veel.

Hieronder een prentje waarmee ik een trouwe bezoeker heel gelukkig ga maken.
Ja, het gaat over jou, logopedist in spe.


Zie je wel: Gwyneth heeft ook zo hard moeten studeren om er te komen.


En kijk: twee vliegen in 1 klap. Jouw idool. En het mijne.

Binnenkort wil ik hier een aantal zelfgemaakte videoclips posten.
Schuilt er in jou een talent dat tot nu toe de oppervlakte nog niet heeft gezien?
Ben je klaar voor de eeuwige roem?
Laat het mij dan weten.
Ik ben eens benieuwd...

Een aantal voorbeelden, die je kunnen inspireren:
- Steps Medley: creatief met zonnebril
- Madonna Hitmix: creatief met achterwerk
- The Best Is Yet To Come: creatief met huisdier

Vandaag is de grote dag.
Straks ga ik samen met mijn zus de reisplannen voor de rest van het jaar (of toch een deel ervan) vastleggen.
De opties zijn ontelbaar.
Onze dromen grenzeloos.
De portemonnee zorgt wel voor de ontnuchtering.
Als we dan eenmaal de knoop doorgehakt hebben, dan kan dat zalige aftellen beginnen.
En de research.
Niks zaliger toch dan op zoek gaan naar dat ene perfecte hotelletje of dat restaurant waar toeristen normaal gezien niet horen te komen.
Onlangs heb ik nog zo'n pareltje gevonden in Londen: ... . Neen, laat ik dat adresje voor mij bewaren. Of mocht je het echt willen, mail me dan even.
Met een beetje geluk ben ik in een vrijgevige bui.

Big Brother Brasil lijkt me stukken boeiender dan onze Vlaamse versie.
Al was het alleen maar omwille van deze deelnemer: Daniel Saullo.
Kevin DH eens vragen of ze mij volgend jaar niet kunnen inhuren voor de 'casting'.
En nu we het trouwens toch over BB hebben: ik vind die stemmen die de Vlaamse Big Brother 'spelen' alles behalve geloofwaardig. Er zitten zelfs vrouwen tussen, geloof ik.
Mother, please!

Hoe ziet de wereld er nu uit?
En waar moeten we ons zoal voor excuseren?
Dat zie je hier.

Als je Brokeback Mountain nog niet gezien hebt (en van plan bent om dat wel nog te doen) klik dan vooral niet op deze link, want hier krijg je een samenvatting van de verhaallijn in 30 seconden. Een animatiefilm met in de hoofdrol... konijnen.
Fantastisch!

Ik blijf fan van de 'DIY videoclips'.
Mochten de Backstreet Boys in Azië geboren zijn, dan hadden ze er zo uitgezien.
Van dit soort dingen word ik dus heel erg goed gezind (en dat ben ik de laatste tijd sowieso al).

Hoe zou de trailer van The Simpsons er uitzien mocht er geen animatiefiguurtjes, maar echte mensen in meespelen?
Zo!
Knap!

Welk nieuws valt er waar op de wereld te rapen?
En wat als je het nu eens gewoon op een wereldkaart zou kunnen zien?

Sinds de Franse revolutie dragen wij Europeanen gelijkheid zo hoog in het vaandel dat we er onszelf langzamerhand van overtuigd hebben dat we de meest tolerante en rechtvaardige levensvorm in het heelal zijn. De voorbije eeuwen hebben we gelijke rechten bedongen voor arbeiders, vrouwen, samenwonenden, holebi's, gehandicapten en allochtonen. Daardoor zijn we gaan geloven dat discriminatie iets is wat alleen nog bestaat in de zieke hoofden van de Taliban en de fanclub van de familie Bush.

Helaas is dat NIET zo. Er zijn wel degelijk groepen die nog altijd buiten de structuren vallen. En ik weet waarover ik praat want ik maak deel uit van één van die groepen. De singles. Ik ben zopas nog es met mijn neus op de feiten geduwd. Binnen drie weken sluit de mutualiteit mijn voorhuwelijksspaarrekening af. Wie op zijn 30ste nog niet van straat is geraakt, vliegt uit het systeem. En springt over de bijhorende intrestbonus. Jawel, net als al die andere ouders hebben ook de mijne 15 jaar lang gespaard. Alleen blijkt hun geld aan het eind van de rit minder waard te zijn dan dat van mensen die intussen ook schoonouders zijn geworden.

Heb ik dan minder geld nodig dan een getrouwd koppel? Koppels draaien toch SAMEN op voor een huis, een uitzet, een auto, verzekeringen, onderhoud, elektriciteit, water enzovoort? En ze delen ook andere kosten. Verjaardagscadeaus bijvoorbeeld. Zij kopen er samen één voor mij, ik koop er in mijn eentje twee voor hen. Een simpele rekensom leert ons dus dat ik bij benadering vier keer zoveel geld kwijt ben.

En dan heb ik het nog niet over de huwelijken en geboortes waar ik fortuinen aan besteed. Niet dat ik dat niet van harte doe of op een euro kijk. Ik heb het alleen een beetje gehad met mensen die zich afvragen hoe ik altijd blut kan zijn terwijl ik "toch maar alleen ben" (Begrijp: geen lief en geen kinderen te onderhouden heb). Wel, niet omdat ik spilziek ben, maar precies OMDAT ik alleen ben!

Als je boodschappen doet, kom je als single altijd duurder uit. Grote verpakkingen zijn per definitie goedkoper, maar je krijgt ze niet leeg voor de houdbaarheidsdatum is verstreken. Promoties gelden alleen als je grote hoeveelheden koopt. Zelfs last-minute reizen blijken niet meer de moeite eens je de knop "singlekamer" indrukt. Het lijkt wel alsof je een label krijgt opgekleefd: "Abnormaal, bijbetalen!"

Of "Abnormaal, opschuiven!" Ga je in groep naar de bioscoop dan eindig je altijd aan het einde van een rij. Ga je eten, dan beland je aan het hoofd van de tafel waar je niet alleen uitgesloten bent van deelname aan het gesprek, maar ook niet bij het brood kan. En waarom? Omdat al die koppels die al het hele jaar door op mekaars lip zitten, geen halfuur zonder mekaars onmiddellijke nabijheid kunnen?

Mijn nieuwste frustratie: de gezinsparkeerplaatsen bij de supermarkt. Waarom heeft een gezin met drie kinderen recht op een plaats bij de ingang? Hebben zij dan niet vijf keer zoveel handen om de boodschappen in te pakken, te dragen en in hun reuzenwagen te stoppen? Beseft het gemiddelde kerngezin met monovolume dat een single die van de Ikea komt zich ALLEEN met de scheeftrekkende kar helemaal tot het uiterste uiteinde van de parking moet manoeuvreren -over alle mogelijke richeltjes, borduren en kiezels- om vervolgens die zeven veel te grote dozen ook helemaal alleen in een veel te kleine auto te puzzelen?

Misschien moeten wij singles ons maar eens gaan organiseren zoals al die andere verworpenen der aarde voor ons. Protestmarsen op supermarkten houden, reisbureaus blokkeren, mutualiteitsbijdragen weigeren, het parlement bezetten... En heel onze kennissenkring uitnodigen op een singlefeest met bijpassende cadeaulijst. Bij voorkeur vol peperdure en compleet nutteloze design-items. Zoals een raam waardoor we ons geld naar buiten kunnen smijten.