Gisteren eindelijk naar Canal Saint-Martin gegaan. Het stond al ruim 2 jaar op mijn wishlist. En het was inderdaad heel erg mooi. Alleen jammer van het slechte weer. Ik kan me voorstellen dat het nog stukken mooier oogt als het mooi weer is. Heb pas daarnet ontdekt dat het ook als decor dient voor de film "Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain".

Vandaag eerst naar Jardin des Tuileries en dan richting Champs Elysées en Arc de Triomphe, om uiteindelijk te eindigen op een terras aan Trocadéro. En onderweg natuurlijk weer een heleboel foto's gemaakt...

De wolken zijn stilaan aan het wegtrekken. Dus tijd om er nog eens op uit te trekken. En straks naar de supermarkt. Eén van mijn favoriete bezigheden trouwens: in een buitenlandse supermarkt ronddwalen en allerlei nieuwe producten ontdekken. (en neen, niet enkel in de Sien & Maria-afdeling, my friends, alhoewel ik die natuurlijk niet over het hoofd zie)

Vandaag eerst naar Jardin du Luxembourg getrokken en dan via Quartier Latin richting Île de la Cité gewandeld. Het ideale fotoparcours. Let the pictures do the rest of the talking...




En vanavond (op aanraden van S.) de Sushibar om de hoek ook eens geprobeerd. Alweer een aanrader.

De andere foto's van vandaag vind je in de slideshow.

Parijs inspireert. Zoveel is zeker. Ik heb zin in duizend en één dingen. Maar jammer genoeg is de tijd beperkt. Gisteren stuurde S. me vanuit Gent een gelijkaardige boodschap: time goes by too fast. Vandaar dus een korte blog. Straks ongetwijfeld meer. Maar nu eerst even de stad induiken.

Eén van de redenen waarom ik zo van Parijs hou is de diversiteit van de stad. Je hebt niet alleen de verschillende arrondissementen en wijken met hun typische karakters, maar daarnaast loopt hier vooral ook een bont allegaartje van mensen rond. Ik besef dat ik met mijn aanwezigheid deze week die mengeling nog een beetje bonter maak.

Parijs is ook de eerste stad waar ik iemand luidkeels met de muziek op z'n MP3-speler heb horen meekwelen. Ik zat er eerlijk gezegd al jaren op te wachten. Ooit moest er toch wel eens iemand de wereld om zich heen vergeten terwijl hij/zij zich compleet door de muziek liet meeslepen? En jawel, deze week was het zover. Ik vond het charmant. Jezelf zomaar kunnen verliezen, alle remmen los. En alle omstaanders leken er - aan de glimlach om hun mond te zien - net zo over te denken.

De zondvloed is hier trouwens net begonnen. Er hingen al een tijdje dreigende wolken in de lucht en daarnet zijn de sluizen eindelijk opengezet. Heb meteen alle ramen opengegooid en zit terwijl ik dit aan het tikken ben te genieten van een fantastisch onweerspektakel.

Meteen de ideale omstandigheden om de aardappelen te schillen. Laat ik daar maar eens aan beginnen.

De slideshow is aangepast.

Vandaag kom ik hier in Parijs overal verwijzingen naar NY tegen. Daarnet op een t-shirt het opschrift aNYthing. En in alle grote metrostations wordt tegenwoordig op een originele manier reclame gemaakt voor de stad Nancy: I love NancY.

Het weer in Parijs is zalig. De voorbije 3 dagen was de temperatuur perfect. Op sommige momenten waan ik me zelfs in het zuiden van Frankrijk.
De ideale omstandigheden dus ook om er op uit te trekken. Vanochtend zijn we eerst langs de lokale bloemen-, groenten- en fruitmarkt gewandeld. Op dinsdag-, vrijdag- en zondagochtend kan je op Boulevard Blanqui terecht voor de beste ingrediënten.
Daarna de metro genomen tot Bastille en richting Place des Voges (mijn favoriete plein) & Le Marais gewandeld.


Onderstaande foto's lijken in een pasfotocabine gemaakt te zijn. Niets is minder waar. Je kan dat even goed op een bankje op Place des Voges doen.



Een absolute aanrader: het binnenplein van Musée Carnavalet (over de geschiedenis van Parijs). Op een zonnige dag als vandaag meer dan de moeite waard.



En af en toe moet een mens natuurlijk ook even uitrusten... op een terras bijvoorbeeld...



Op het plein voor l'Hotel de Ville kan je dezer dagen door 'Le Jardin de Demain' wandelen. Kleinschalig, maar charmant. Later deze week ga ik zeker ook nog naar de tentoonstelling over Dalida in het stadhuis.

Gaat Enrique Iglesias dan toch eindelijk uit de kast komen?
Vorige zaterdag trad hij op in G-A-Y London.
Tijdens 'Hero' nodigde hij een fan op het podium uit. En wat er dan gebeurt... dat zie je hieronder...



Ik weet het, het klinkt niet chique, maar ik ben al jaren fan van Enrique. So move on over, guy in the movie, you're standing in my spot!
Of zoals ik het al jaren verkondig: geef mij een paar glazen alcohol en 'Escape' van Enrique Iglesias en mijn mannelijk vuur bereikt ongekende hoogtes.
Zijn nieuwe Do You Know (The Ping Pong Song) vind ik overigens ook niet mis.

Ondertussen verneem ik hier net dat Mc Dreamy een heel vreemde wending aan zijn carrière heeft gegeven.

Net onze eerste inkopen gaan doen. Vanavond gaan we lekker zelf koken.
Op het menu: ratatouille van verse groenten, rijst & dorade.
Het valt me hier in de supermarkt trouwens telkens opnieuw op dat de groenten echt liggen te blinken. Waarschijnlijk omdat ze met extra pesticiden bewerkt zijn, maar het levert wel mooie plaatjes op. En het werkt inspirerend. Heb echt zin om te koken.

Hieronder zie je een slideshow van de foto's die ik deze week in Parijs maak. Hij zal regelmatig aangepast worden.

Ik ben nu al helemaal fan van het huisruilen. Het appartement van S. ademt in elk klein detail 'Parijs' uit. Ik kom nog maar eens tot de vaststelling dat ik hier perfect zou kunnen wonen. De Parisien in mij voelt zich al helemaal thuis.

Gisteren zijn we (E. & ik) kort na de middag gearriveerd en S. gaf ons meteen een rondleiding. Eerst in de buurt (Butte Aux Cailles) en daarna in het appartement. We hebben nog wat nuttige info uitgewisseld (over bars, restaurants, supermarkten, de vuilnisbakken, de truc met de sleutel van de voordeur, de paswoorden voor het draadloos internet, ...) en de sleutels plechtig overhandigd.

's Avonds zijn we de verjaardag van E. gaan vieren in Rouge St. Honoré. Daarna nog even langs de 356 digitale tv-kanalen gezapt, maar ook hier tot de vaststelling gekomen dat de quantiteit omgekeerd evenredig is aan het aantal interessante programma's.

Ik zal de komende dagen regelmatig proberen te posten vanuit Parijs. Hier vind je trouwens de blog van een zekere Christine, die ook in het hartje van La Butte Aux Cailles woont. Une voisine.

Als je deze week bij me aanbelt en er plots een (Franstalige) Italiaan de deur opent, dan hoef je je geen zorgen te maken. Mijn allereerste huisruil is gewoon een feit.
Ik vertrek straks naar Parijs (de thuishaven van S.). Ik ga een week in zijn huis wonen. Hij krijgt in ruil de sleutels van het mijne. En ik kijk er ontzettend hard naar uit.

Ik ben natuurlijk niet over 1 nacht ijs gegaan. Er zijn heel wat heen & weer-gemail en een pak smsjes aan te pas gekomen voor deze eerste huisruil een feit was.
Zo'n huisruil is vooral op wederzijds vertrouwen gebaseerd. En ik kan het aantal mensen met de opmerking "amai, straks steelt hij uw huis leeg" jammer genoeg niet meer op 1 hand tellen. Ik zou er filosofisch van kunnen worden, de pijnpunten van de hedendaagse maatschappij kunnen aankaarten. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga er gewoon voor. Want soms moet ik de New Radicals gewoon gelijk geven: You Get What You Give.

(bovenstaande foto heb ik vorig jaar rond deze tijd gemaakt)

En ja, ik ben in een nostalgische bui.
Komt van al dat gedoe op het werk.

Anita Meyer - Why Tell Me Why
En ze stond ALWEER niet in de TOP 2006 of de Happy 600!
Ik ga eens met ontslag moeten dreigen, denk ik ;-)

Zin om binnenkort één van mijn collega's te worden?
Klik dan hier.

The Similou - All This Love

Geef toe, het is altijd leuker om foto's te maken op een andere locatie dan je eigen living. Op dat vlak is de collectie de voorbije weken weer een aantal exemplaren rijker.

De compulsieve brievenbuscontroleerder in mezelf vindt dit niet meer leuk.

Eigenlijk had ik het gisteravond al moeten weten. De finale van Peking Express had me nog eens met de neus op de feiten geduwd: als God al bestaat, dan heeft hij geen gevoel voor humor of rechtvaardigheid. Hoe anders valt het te verklaren dat de brutale Nederlandse haaien Pascal en Miranda het haalden van de onweerstaanbare enthousiastelingen Egbert en Jozefien? Niet dus.

God heeft vandaag uitgekozen om bij mij nog es de puntjes op de i te zetten en duidelijk te maken dat hij doet wat hij wil en wanneer hij het wil. Toen ik vanmorgen vroeg –en dat mag u in mijn geval redelijk letterlijk nemen, om halfvijf worden wakker gebuzzd, zal nooit mijn hobby worden- de badkamer binnenstapte, bleek de klimaatswijziging zover gevorderd dat vannacht al de eerste herfststorm was langsgekomen.

Die had in zijn ijver de blinden van mijn raam naar beneden gerukt en en passant een heleboel flesjes en potjes kapotgegooid op mijn proper gekuiste wastafel. De tijd die het me kostte om de boel een beetje opgeruimd te krijgen, maakte natuurlijk dat ik al meteen achterliep op mijn zo al krappe ochtendschema.

Dat dacht ik goed te maken door stevig door te rijden naar het werk, maar helaas. Diezelfde zondvloed had de Van Praetbrug onder water gezet en nadat ik de omleiding die daar het gevolg van was achter me had liggen, kreeg ik natuurlijk rood op alle tien de lichten van de vervloekte Lambermontlaan.

Mijn werkdag kabbelde rustig voort zoals hij was begonnen. Met flippende klankcomputers, uitvallende lampen, blokkerende printers, nieuwsberichten die letterlijk en figuurlijk in het water vielen en een resem collega’s die allemaal samen hadden besloten dat vandaag de dag was waarop ze hun stukken te laat zouden leveren.

Op het hoogtepunt van de chaos kwam mijn baas naast me zitten met de mededeling dat hij een oplossing had bedacht voor het nijpende personeelstekort waarmee onze redactie tegenwoordig kampt. Even dacht ik dat mijn geluk zou keren. Maar al snel bleek zijn oplossing even simpel als oneerlijk. Hij rekende erop dat ik “mijn contacten zou aanspreken om de lasten te herverdelen”. Voor degenen onder u die geen managerspraat gewoon zijn: IK zou tussen de andere miserabele soep en patatten door het probleem oplossen of ik zou de rest van de week zélf de gaten dichtrijden.

Groot was mijn opluchting toen ik naar huis kon. Groot maar ook van korte duur. In het volgende uur kwam ik ondermeer tot de vaststelling dat iemand mijn zijspiegel had afgereden en dat de idioot die voor me reed, zich vlak voor mij neus PARKEERDE op de afrit van de A12.

Het remmaneuver dat ik daarop uitvoerde en dat er voor heeft gezorgd dat ik dit nog kan schrijven, katapulteerde mijn GSM door de auto, waarna hij spoorloos verdween en ik bij thuiskomst, in de nog altijd gietende regen een halfuur slangenvrouw heb gespeeld om hem terug te vinden. Je zou er versteld van staan hoe groot een Micra blijkt te zijn als je er iets in kwijt speelt.

Toen ik de deur van mijn huis opentrok, kwam een berg afwas me tegemoet. Pas op, ik klaag niet, niks zo fijn als een man die uitgebreid voor je kookt. Alleen vreemd dat ik me altijd pas de dag nadien herinner waarom ik daar zélf nooit aan begin. Omdat ik geen afwasmachine heb dus. Ik zou hier nog een exposé kunnen aan toevoegen over aangekoekte aardappels, ingedroogde aardbeivlekken en een glas dat in duizend stukjes barst, net op het moment dat de wasbak helemaal volgepropt zit, maar ik ga het hier bij laten. Voor ik mezelf heb suf gezeurd en al mijn lezers heb weggejaagd. Ik heb trouwens dringender zaken om handen. Een fles Malibu leegdrinken bijvoorbeeld. En me afvragen waarom ik ook alweer gestopt was met roken.

Het moest er ooit van komen: een tv-format waarbij een presentator zich samen met een bekende gast 24u in een kamer laat opsluiten.
Doet mij een beetje denken aan Toni Simoni uit In De Gloria.

Magazine-machine Condé Nast (ze geven onder andere GQ (mijn favoriete tijdschrift), Vanity Fair, Details, The New Yorker, Wired & Gourmet uit) pakt uit met een opvallende reclamecampagne: The Point of Passion.
En Mc Dreamy speelt ook een hoofdrol:

En bij Gawker maakten ze er meteen deze aangepaste versie van:

Ik zag onderstaande spot vanavond minstens 5 keer over het scherm flitsen.
H&M doet blijkbaar gouden zaken dezer dagen.
Knap dat ze na de Madonna-campagne nog geld over hadden.

Internetten vanuit het buitenland... het blijft een avontuurlijke onderneming. Vooral omdat de Turkse klavieren een aantal heel fascinerende lettertekens bevatten.
Het voelt aan alsof ik net mijn eerste dactyloles achter de rug heb.
Maar meer daarover als ık terug ben.
Dan zal ik meteen ook wat foto's online zwieren. Want 1 beeld...
Maar nu eerst nog wat cocktails nippen aan de rand van het zwembad... paradise does exist...

Nog (ongeveer) 48 uren te gaan en dan ben ik hieronder.
Alleen eerst nog even mijn koffer pakken.
En mijn ipod vakantieklaar maken.

Let op... dat je Spiderman niet in de weg loopt.

De muzieksamensteller van Grey's Anatomy weet heel erg goed waar hij/zij mee bezig is. De songs die in de reeks passeren slaan stuk voor stuk de nagel op de kop. En, geef toe, het lijstje is indrukwekkend: 'The Fray - How To Save A Life', 'Snow Patrol - Chasing Cars', 'Damien Rice - 9 crimes', 'Tegan and Sara - Where Does The Good Go?', 'Way Out West - Don't Forget Me', 'Michael Stipe & Chris Martin - In The Sun', 'Beck - Think I'm In Love', ...

SPOILER ALERT: sommige clips bij bovenstaande songs onthullen meer dan je (nu) misschien wil weten/zien!

En Mc Dreamy... tja...

Het is officieel: ik haak af wat Idool 2007 betreft.
Dé winnares is er net uitgestemd.
Kim, you rule, babe!
Let's hear it for the girl!

Al komt Dean ook wel aardig uit de hoek.

Hij heeft (nog maar eens) een nieuw kapsel.

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Savage Garden?


Truly Madly Deeply


Affirmation: "I believe that junk food tastes so good, because it's bad for you."

Els heeft onderstaande column ongeveer een half jaar geleden geschreven.
En ik ontdekte net - tot mijn grote schaamte - dat ik hem nog niet gepubliceerd heb.

Ik ben nooit echt fan geweest van Bart Peeters. Ik word nerveus van die mens. Maar op zijn nieuwste plaat staat een nummer dat me misschien wel van gedacht kan doen veranderen. Groot zijn in iets kleins. Dat wil ik namelijk ook. Al mijn hele leven lang. Uitblinken in iets. Het maakt op zich niet zoveel uit in wat, maar ik wil ergens de beste in zijn. En als dat niet kan, toch minstens uitzonderlijk goed.

In mijn kinderjaren kon ik echt een ettertje zijn als het op spelletjes of kwissen aan kwam. Ik moest en zou winnen. En als ik dat niet deed, werd me wel eens verweten dat ik een slechte verliezer was. Ik ben het daar zelf nog altijd niet mee eens. Als ik niet verdiende te winnen, vond ik het ook niet erg om te verliezen. Maar als het spel oneerlijk verliep of ik verloor door pech, dan kon ik inderdaad ziedend zijn.

Intussen ben ik gelukkig wel wat rustiger geworden. Maar die drang om boven de massa uit te stijgen, is er nog altijd. Ik kan er doodongelukkig over zijn. Ik weet dat het ondankbaar is, want God of mijn genen hebben me heel wat talenten geschonken. Veel meer dan sommige anderen gegund is. En toch blijf ik vinden dat er meer in mij moet zitten. Dat ik er ooit in moet slagen om de wereld te verbazen met een uniek kunstje.

Ik heb het er geregeld over met de mensen om me heen. En die gesprekken draaien altijd op hetzelfde uit. Iedereen in mijn omgeving schijnt me te bewonderen of te benijden om mijn veelzijdigheid. Maar die veelzijdigheid is net waar ik zo’n hekel aan heb. Want ze maakt het mij onmogelijk om te schitteren in dat ene wat anderen niet kunnen.

Ja, ik ben slim. Maar ik zal nooit de Nobelprijs chemie winnen. Ja, ik kan zingen. Maar meer dan toon houden, is het niet. Ja, ik kan schrijven. Maar ik zal nooit de debuutprijs winnen. Al was het maar omdat dat debuut al een jaar op mijn computer staat te verrotten, omdat het me ontbreekt aan de moed om het laatste hoofdstuk te schrijven. Ja, ik kan mensen aan het lachen brengen. Maar mijn stand-up comedy zal nooit de planken halen.

Ik ben een goeie nieuwslezeres. Maar alleen al op mijn eigen redactie zijn er zeker drie betere. Verslag uitbrengen is mijn tweede natuur, maar ik zal het nooit tot sterreporter schoppen. Mijn ellebogen zijn niet meedogenloos genoeg. Ik kan een nieuwsbulletin maken, maar ik heb niet het geduld en de nauwgezetheid van een perfecte eindredacteur.

Meestal komt het hier op neer: als er een gat valt, dan spring ik er in. Maar ik ben en blijf “de Superreserve”. Niet minder, maar zeker ook niet meer. En ja, dat frustreert mij! Want ik wil eerste keus zijn! Zelfs in relaties lijkt het mijn lot om de eeuwige “Number Two” te zijn. En daar bestaan misschien mooie liedjes over, maar trust me, het is een klotebaan!

Weinig mensen hebben me dan ook gelukkiger gemaakt dan de vriend die me vorige week, na een lachstuip van een half uur, zei: “Ik ken niemand anders die zich zonder vragen te stellen en met zoveel overtuiging in deze strijd zou werpen.” Hij had het over de verbetenheid, het lichamelijke bochtenwerk en de blindheid voor hygiënische bezwaren, waarmee ik –op zijn verzoek voor alle duidelijkheid- trachtte te achterhalen welke klamme geur er in zijn bed was gekropen.

Om geen misverstanden te creëren: neen, ik ben niet blij omdat ik de beste “Sherlock Holmes voor vreemde sexgeurtjes” ben. Maar omdat ik iemand ben die zich perfect in die rol kan inleven. Ik ben misschien niet de best mogelijke vriendin. Maar toch minstens een uitzonderlijk goeie.

Als in 1 dag tijd 4 verschillende mensen me vragen wanneer ik me nog eens tot de wereldwijde webwereld ga richten, dan zie ik daar niet meteen een complottheorie in, maar eerder een gezond teken dat het hoog tijd wordt dat ik de hongerigen voed.

Ik weet het: schaam op mij.
Ik heb jullie verwaarloosd.

En ik neem aan dat ik dat maar op 1 manier goed kan maken: hier weer wat vaker posten.
Hoor ik daar champagnekurken knallen?
Ach, het hoeft niet altijd nieuwjaar te zijn om aan goeie voornemens te beginnen.

De slogan op het einde vrij vertaald: "je hoeft echt niet zo stoer te zijn".